Volgende week, 10 oktober, 2 jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met elkaar. Na 2 eerdere diagnoses was het bijna liefde op het eerst gezicht zou je kunnen zeggen. 10 oktober 2007 kreeg ik een telefoontje van een neuroloog van het Erasmus MC met de mededeling dat ze een diagnose hadden.
Op 10 oktober 2
007 werd ik voor het eerst voorgesteld aan mijn plaaggeest. De ziekte die mijn leven veranderde, verrijkte en misschien ook soms wel verziekte. Wat was ik blij dat dat wat ik heb ineens een naam had.
Ik koos niet meteen voor behandeling met medicijnen. Door deze keuze heb ik mijn plaaggeest nog 2 keer van te dichtbij mogen meemaken. Twee keer maakte ik nog een aanval van de Ziekte van Devic door. Hierna was de maat vol en sinds 1 februari 2008 druk ik de Ziekte de kop in met medicijnen.
Volgende week zijn we dus samen jarig en ook al vechten we nog dagelijks houden we toch wel een beetje van elkaar. We horen eigenlijk wel bij elkaar tegenwoordig. Vandaag vier ik, samen met alle mensen om mij heen, dat ik er nog ben onddanks mijn plaaggeest en dat ik er de komende decennia, samen met Devic, ook nog wel zal zijn.
Gefeliciteerd meisje ga zo door en nog vele gelukkige jaren toegewenst.
Tsja Sas een mijlpaal om even bij stil te staan. In twee jaar tijd heb je veel meegemaakt met je ‘plaaggeest’ Ik hoop dat hij nog lange tijd geen voet aan de grond krijgt bij jou door het geruki van de goed medicatie. Onderzoeken naar en nieuwe inzichten in dit soort plaaggeesten zijn daarom van groot belang…….ik hoop voor jou en alle anderen die met zo’n plaaggeest te maken hebben dat onderzoeken tot nieuwe inzichten zullen leiden en …….daarmee nieuwe tot behandelmethoden.