Acht volle maanden na mijn aanvraag komt ie dan eindelijk. En op mijn nieuwe zitkussen moet ik waarschijnlijk nog even wachten… Het was tranen met tuiten voor het WMO-systeem, deze aanvraag. Niet iets om trots op te zijn. Ik ben pro-actief en ging overal achteraan. Ja werd gezegd en nee werd gedaan. Elkaar de schuld geven dat kunnen ze ook goed.

Ik heb er mijn buik van vol. De lol is er vanaf. Is een rolstoel nodig hebben dan niet erg genoeg zou je toch zeggen? Laat die Tailwind nou maar komen, dan kan ik zelf weer eens van m’n leven buiten de deur gaan genieten, zonder dat ik daar iemand anders voor moet regelen.

(woensdagmiddag komt ie)

De Tailwind is nu echt in aantocht!

Als alles vanaf nu naar behoren loopt zal ik voor het einde van deze maand eindelijk echt gebruik kunnen gaan maken van mijn langverwachte zwarte diamantje. (hij ziet er wel wat anders uit als op de foto hoor)

Vertragingen

Het lijkt er op dat ik werkelijk alle soorten en maten van mogelijke vertraging in het proces heb mee mogen maken. In het begin maakte ik me druk en scho*te ik tegen alles waar ik tegen kon schoppen. Maar dti proces heeft me geleerd meegaand, accepterend en kritisch te zijn, mijn geduld had ik in het begin al verloren en ben ik nu dus gewoon rustig en ga ik het pas geloven als ik in mijn nieuwe stoel zit.