Dat zou ik toch eigenlijk horen te zeggen en voelen. Volle verwachting voel ik helaas niet. Onstuitbare blije stuiterdestuiter ik kan niet wachten gevoelens komen ook al niet naar boven als ik denk aan de levering van mijn nieuwe bolide. Het voelt eerder als een anticlimax vooralsnog. En ook een beetje als het werd wel eens tijd.
Acht volle maanden na mijn aanvraag komt ie dan eindelijk. En op mijn nieuwe zitkussen moet ik waarschijnlijk nog even wachten… Het was tranen met tuiten voor het WMO-systeem, deze aanvraag. Niet iets om trots op te zijn. Ik ben pro-actief en ging overal achteraan. Ja werd gezegd en nee werd gedaan. Elkaar de schuld geven dat kunnen ze ook goed.
Ik heb er mijn buik van vol. De lol is er vanaf. Is een rolstoel nodig hebben dan niet erg genoeg zou je toch zeggen? Laat die Tailwind nou maar komen, dan kan ik zelf weer eens van m’n leven buiten de deur gaan genieten, zonder dat ik daar iemand anders voor moet regelen.
(woensdagmiddag komt ie)
