De laatste week is mijn leven druk. Naar buiren, bezoek, afspraken en nog meer van zulks. Genoeg reden om flink moe te zijn. Naast al dat ‘leven’ in mijn leven moet ik ook nog aan school werken en afstudere! Mijn hoofd staat nergens anders naar dan naar keven afstuderen en slapen.

Een moeilijke combinatie voor mij en mijn vermoeidheid en het vraagt dan ook vaak om wat extra slaap. Misschien is het ook daarom dat ik maar weinig blog, omdat andere zaken de prioriteit hebben.

Die prioriteiten dringen nu ook wel enigszins aan: slaap! Vandaag heb i veel gedaan. En nu ben ik dus moe. Tijd om ergens te gaan liggen dus!

Bedonderd: de laatste week, sinds mijn griepprik eigenlijk, voel ik me gammel. Ik ben niet ziek, maar fit is echt een compleet ander verhaal. Dat vervelende gevoel… Sja… Het enigste wat ik kon doen en deed was ‘uitzieken’, en dat terwijl ik niet eens echt ziek was.

Bedachtzaam:al dat gedoe brengt met zich mee dat ik goed moet nadenken over wat ik wel doe en wat ik niet doe. The story of my life eigenlijk, maar toch. Met bedachtzaamheid kan ik best goed omgaan, maar ik had er eigenlijk helemaal geen zin in! Roen puntje bij paaltje kwam heb ik me gewoon volledig overgegeven aan mij bedonderde gevoel en heb ik gisteren de hele dag onder een dekentje op de bank doorgebracht.

Bijzonder: het leven blijft bijzonder boeiend vind ik. Ook al kan ik sommige dingen niet zoals een ander dat doet. Het leven is leuk, serieus! Kom maar op, dan doe ik wat ik kan en wil en duf op mijn manier, met plezier en een glimlach. Goedemorgen allemaal

Fysiek kan ik de wereld weer iets beter aan (al heb ik nu weer een halve blaasontsteking te pakken). En dus volgt mijn denk en doe motertje braaf op het mentale vlak. Er is weer ruimte voor actie in de taxi en vaart in de tent. Mijn vermoeidheid is nog wel een sta-in-de-weg voor echt 100% productiviteit, de rem word er snel op gegooid door wazig zicht, een pijnlijk of uitgeput aanvoelend lijf en meer van dat op medisch-technisch vlak. Maar omdat het verder goed gaat lukt het me aardig weer te beginnen.

Een planning maken dus. En de juiste mensen mailen. En dan echt gewoon aan de slag. Doen. Durven. En dan komt de waarheid vanzelf. Nog even hard werken en dan komt er een droom uit. Afgestudeerd zijn. En dan werken, ofzo… Misschien eerst eens beginnen met vijwilligerswerk als voorlichter. Ofzo.

Nu dus eerst: een planning, mailen en gewoon aan de gang!

De trofee en het ambassadeursschap voor Onbeperkt Nederland behoort toe aan Jacco Holthuis (28) uit Den Haag. Magee vertelde me vanochtend dat hij zichzelf niet in het plaatje vond passen en dat Jacco echt de juiste man is for the job! Veel mensen waren boos en emotioneel over het feit dat de uitreiking zo fout gelopen was, maar David… Zoals altijd, kon de humor er van inzien en was zelfs enigszins opgelucht toen de echte winnaar bekend werd.

Dus Jacco Holthuis (28) uit Den Haag is de gouden CAPaward winnaar, en terecht! Gefeliciteerd Jacco!

De CAPawards bleek gisteren minder CAPabel als haar deelnemers. Gehandicapten zijn niet zo beperkt als velen denken, we hebben alleen soms een extra uitdaging. Maar ja, wie heeft dat nou niet?

*vloek* *tier*

Ik zeg verder niks… Er valt hier niks zinnigs over te zeggen…

A lot happened.A whole lot. I really want to share a short version of the story that enrolled itself from 2007 and on…

In ’07 I finished my internship only just, on May 15th I officially reported sick and never worked again.

I was submitted to the hospital with paralysis and all kind of weird neurological stuff. Eventually (after 4 weeks in the hospital and a wrong diagnosis with Lyme’s disease) I got diagnosed with MS, multiple sclerosis.

After having had medication for the MS I was admitted to a rehabilitation centre for six weeks. I kindof got back my ability to walk but needed a wheelchair for distances mor than 50 meter. In october ’07 they changed my diagnosis to Devics disease, a brother of MS with many similarities, the big difference is that it all happens in the spin and eyenerves, where MS primarily affects the brain.

In december 07 and febrary 08 I had two relapses. The relapses did some damage to the nerves that tell my legs and bladder what to do. I can still move them, can still stand, but I have big difficulties walking and the neurological problems cause more things: gigantic tiredness and the need to take drugs for various problems. After these relapses I started heavy medication (prednisone and imuran) to stop my body from relapsing again. And up untill now it works, my bloodwork turns out fine everytime we check (at least every 2 or 3 moths).

So now i am considered stable, for 1,5 yrs now. Half a year ago i started graduation from home, I am not able to fully function outside of my home because of severe fatigue, lack of control over my bladder (i use intermittent catheters an a medicin called detrusitol). Bregje and Simon are supporting me with the graduation, I couldn’t do it without them!

So I am in a wheelchair now and happy and cheeky as i ever was If you want to know more please don’t hesitate and klave a comment, send a mail or contact me on Facebook.