Sinds de maandag na kerst heb ik een tweede homeopathisch middel dat mij al het bovenstaande meer dan gunt. Ik neem nu Sabadilla en Stramonium alszijnde antidepressiva. En ze werken bijzonder goed. Erg goed zelfs. En daarnaast hebben ze alleen positieve bijwerkingen. Hoezee!

Daarnaast ben ik in een nieuwe fase beland bij de psycholoog. In plaats van 1 keer per week hoef ik zlechts 1 keer in de twee weken te komen praten. Deze ‘afbouw’ is normaal. Elke week blijven gaan is niet goed. Zaken mogen rusten. En in de praktijk moet ik op de juiste manier om gaan gaan met alle hoofdzaken die de revue gaan passeren.

Ik ben in orde. Fijn.

Na een uitgebreid en kraakhelder gesprek met de psychiater kwamen wij afzonderlijk met dezelfde conclusie. Het verwerken gaat een stap verder. De tweede fase van omgaan met chronisch ziek zijn. En dat is moeilijk. Het is voor mij nu als een dikke betonnen muur, en daar sta je dan zo zonder grof geschut. En wat ik ook heb geprobeerd de afgelopen 5 maanden, ik kom er nie door heen.

De volgende stap krijg ik niet gezet. Hoe sterk en stoer en slim ik ook ben. Ik ben meer dan vast gelopen en ik ben woest dat het niet lukt. De stap naar de psychiater was stap 1. Ik hoef het niet alleen te doen. Het is bijzonder hoe je met zoveel geweldig lieve en fijne mensen om je heen toch zo alleen kunt staan in je strijd.

Om de drempel wat beter en rustiger over te kunnen heb ik samen met de psychiater besloten om voor een nog onbepaalde maar afgebakende periode een medicijn te gaan gebruik in een lage dosis. Daarnaast ga ik in therapie bij de psycholoog, ik krijg 1 psycholoog en geen wisselende. Bij deze psycholoog ga ik praten en krijg ik ademhalingstraining.

Ik ben stoer en ik kan het. Echt. Soms moet ik even mezelf moed in spreken. Maar dat is er dus en dat gaan we er aan doen, in grote lijnen.