Nu ik dit typ voel ik me ineens oud. De tijd is voorbij gevlogen en er is zo ontzettend veel gebeurd tussen 1 februari 2008 en 1 februari 2010. Jeetje. Zo ontzettend veel. En dat terwijl ik soms het gevoel heb dat er nul komma nul actie in mijn leven is. Gevlogen is de tijd, als een malle, hard, veel, snel en tegelijk met een slakkengang.

Verder dan concluderen dat de tijd omgevlogen is kom ik niet. Alhoewel, in mijn hoofd ratelt het gebeurtenissen. Ik weet het allemaal nog exact. Mentaal is het niet zinnig om alles weer op te halen, ik ben sterk maar… Op die manier met het verleden aan de haal gaan is nog net een brug te ver.

Laten we het er op houden dat de tijd gevlogen is, uitgevlogen, het was goed, beter, best en vooral ook zinnig. Alles wat gebeurd is heeft me gebracht waar ik nu ben en daar ben ik best tevreden mee.

Ik heb Devic, gekke ogen en een supersonische rolstoel. Maar verder gaat alles goed

Sinds de maandag na kerst heb ik een tweede homeopathisch middel dat mij al het bovenstaande meer dan gunt. Ik neem nu Sabadilla en Stramonium alszijnde antidepressiva. En ze werken bijzonder goed. Erg goed zelfs. En daarnaast hebben ze alleen positieve bijwerkingen. Hoezee!

Daarnaast ben ik in een nieuwe fase beland bij de psycholoog. In plaats van 1 keer per week hoef ik zlechts 1 keer in de twee weken te komen praten. Deze ‘afbouw’ is normaal. Elke week blijven gaan is niet goed. Zaken mogen rusten. En in de praktijk moet ik op de juiste manier om gaan gaan met alle hoofdzaken die de revue gaan passeren.

Ik ben in orde. Fijn.

Stiekem wil ik er best wel wat meer over uitweiden. Maar door dat ook tegen jullie te zeggen weet ik mezelf te weerhouden van die onbegonnen zaak. Ik besluit nu dat ik er eerst eens goed mee aan de slag ga samen met mijn psycholoog. Proberen om van onbekend terrein en niets iets te maken. En dat zal niet zomaar gebeuren en vooral niet zomaar gaan.

Fysiek gaat het verder erg goed al ben ik gewoon nog steeds snel moe, maar dat zal wel zo blijven. Nu dus eerst maar eens elke week een gesprek, spijkers met koppen slaan en een beter mens voor mezelf worden. Komt goed en ik heb er zin in.

Toch bleef ik gaan. Want mijn homeopaat is goed, heel goed. Ik bleef wel geloven in dat het ooit echt nut zou kunnen gaan hebben. En dat moment is nu. Echt waar.

Voor mijn psychische problemen kreeg ik van mijn homeopaat een nieuw middel aangemeten. Stramonium. En dit middel helpt. Meer dan dat bijna. Zolang ik de stramonium consequent inneem gaat het heel goed. Zo goed zelfs dat ik sinds de start met dit middel geen paniekaanval meer heb gehad en me een stuk rustiger voel. Als ik de stramonium vergeet of te laat inneem merk ik dat binnen 2 uur aan mijn gemoedstoertand.

Bijzonder en een Godswonder op precies het juiste moment zijn eigenlijk beiden bijna understatements. Door deze homeopathische overwinning hoef ik vooralsnog niet aan de antidepressiva. En dat vind ik echt geweldig. En daarnaast ben ik ook gewoon veel leuker nu, voor mijzelf en voor anderen. Toch start ik komende week met therapie bij de psycholoog, want met alleen pillen blijf je natuurlijk bezig.

Na een uitgebreid en kraakhelder gesprek met de psychiater kwamen wij afzonderlijk met dezelfde conclusie. Het verwerken gaat een stap verder. De tweede fase van omgaan met chronisch ziek zijn. En dat is moeilijk. Het is voor mij nu als een dikke betonnen muur, en daar sta je dan zo zonder grof geschut. En wat ik ook heb geprobeerd de afgelopen 5 maanden, ik kom er nie door heen.

De volgende stap krijg ik niet gezet. Hoe sterk en stoer en slim ik ook ben. Ik ben meer dan vast gelopen en ik ben woest dat het niet lukt. De stap naar de psychiater was stap 1. Ik hoef het niet alleen te doen. Het is bijzonder hoe je met zoveel geweldig lieve en fijne mensen om je heen toch zo alleen kunt staan in je strijd.

Om de drempel wat beter en rustiger over te kunnen heb ik samen met de psychiater besloten om voor een nog onbepaalde maar afgebakende periode een medicijn te gaan gebruik in een lage dosis. Daarnaast ga ik in therapie bij de psycholoog, ik krijg 1 psycholoog en geen wisselende. Bij deze psycholoog ga ik praten en krijg ik ademhalingstraining.

Ik ben stoer en ik kan het. Echt. Soms moet ik even mezelf moed in spreken. Maar dat is er dus en dat gaan we er aan doen, in grote lijnen.

Zonder negatief te zijn zeg ik dat het moeilijk is of misschien zelfs onmogelijk om een zorgeloos en gewoon leven te leiden. Want, eerlijk is eerlijk, mijn leven is niet gewoon en ook niet voorspelbaar. En zo moeilijk zelfs dat er, ja zelf in mij, daglijks iemand door de knieen moet.

Zoals ik een korte tijd geleden al zei is het gewoon te moeilijk.Ik krijg het niet voor elkaar gebokst om het helemaal zelf te doen en stiekem ben ik ook enigszins ongerust. Zoals het nu gaat moet het niet gaan. Boven aan mijn lijstje stond mijn ongerustheid. Ik ben boos en angstig en aggressief en het gaat niet goed. Er moet wat gebeuren…

Volgende week heb ik een intake bij de psychiater.

En hoe ik me nu voel? Opgelucht, maar niet veel beter. Maar dat komt wel weer. Zeker te weten. En voor nu zeg ik ook: maar verder gaat alles goed!