Fysiek kan ik de wereld weer iets beter aan (al heb ik nu weer een halve blaasontsteking te pakken). En dus volgt mijn denk en doe motertje braaf op het mentale vlak. Er is weer ruimte voor actie in de taxi en vaart in de tent. Mijn vermoeidheid is nog wel een sta-in-de-weg voor echt 100% productiviteit, de rem word er snel op gegooid door wazig zicht, een pijnlijk of uitgeput aanvoelend lijf en meer van dat op medisch-technisch vlak. Maar omdat het verder goed gaat lukt het me aardig weer te beginnen.

Een planning maken dus. En de juiste mensen mailen. En dan echt gewoon aan de slag. Doen. Durven. En dan komt de waarheid vanzelf. Nog even hard werken en dan komt er een droom uit. Afgestudeerd zijn. En dan werken, ofzo… Misschien eerst eens beginnen met vijwilligerswerk als voorlichter. Ofzo.

Nu dus eerst: een planning, mailen en gewoon aan de gang!

Stiekem is het toch een hele opluchting dat alles toch gewoon stabiel is. Het ‘wat als’ monster kruipt weer terug in zijn donkere holletje. En ik moet even tegen mezelf zeggen dat het dus echt gewoon goed met me gaat. “Het gaat goed met je Sas, het gaat echt goed met je!”

Huilen is goed als het moet denk ik altijd maar. De laatste tijd hoef ik niet zo vaak meer te huilen als vorig jaar. Het leven lacht me toe, mijn bloed is goed en de zon schijnt (althans dat is de bedoeling)

@ballabolla kreeg net het Zorgmarkt magazine binnen met het artikel Openbreken van standaardverhouding arts-patient: http://tinyurl.com/nc9bwb

Het verhaal waar ik een tijdje terug over geinterviewd ben en voor op de foto moest is gepubliceerd! De foto ziet er wel ok uit en mijn verhaal dat spreekt voor zich