ballabolla.nl

De temperaturen gaan weer om laag, de wind laat weer van zich horen en mijn stationair draaiende dieselmotertje begint weer op stoom te komen. Ik heb de eerste versnelling weer gevonden. De afgelopen maand(en) was het niet bar met mijn productiviteit. Er was vanalles maar niet dat wat ik wilde. Maar nu… Nu ben ik weer op gang. Of, nou ja… Het begint er op te lijken.

Fysiek kan ik de wereld weer iets beter aan (al heb ik nu weer een halve blaasontsteking te pakken). En dus volgt mijn denk en doe motertje braaf op het mentale vlak. Er is weer ruimte voor actie in de taxi en vaart in de tent. Mijn vermoeidheid is nog wel een sta-in-de-weg voor echt 100% productiviteit, de rem word er snel op gegooid door wazig zicht, een pijnlijk of uitgeput aanvoelend lijf en meer van dat op medisch-technisch vlak. Maar omdat het verder goed gaat lukt het me aardig weer te beginnen.

Een planning maken dus. En de juiste mensen mailen. En dan echt gewoon aan de slag. Doen. Durven. En dan komt de waarheid vanzelf. Nog even hard werken en dan komt er een droom uit. Afgestudeerd zijn. En dan werken, ofzo… Misschien eerst eens beginnen met vijwilligerswerk als voorlichter. Ofzo.

Nu dus eerst: een planning, mailen en gewoon aan de gang!

Mijn bloed is goed. De Hb-waarde is weer gestegen. Mijn bloed is goed. Bij het lezen van de mail van mijn neurologe voel ik dat het me toch wel erg hoog zat. De afgelopen dagen en de tijd na de vorige bloeduitslag, waarbij mijn Hb-waarde met 0,5 gedaald was. Ik was rustig, relaxt en ik zou bijna zeggen zonder zorgen. Maar nu er een fijn mailtje met positief nieuws van mijn neuroloog op mijn scherm verschijnt moet ik toch bijna even een beetje huilen.

Stiekem is het toch een hele opluchting dat alles toch gewoon stabiel is. Het ‘wat als’ monster kruipt weer terug in zijn donkere holletje. En ik moet even tegen mezelf zeggen dat het dus echt gewoon goed met me gaat. “Het gaat goed met je Sas, het gaat echt goed met je!”

Huilen is goed als het moet denk ik altijd maar. De laatste tijd hoef ik niet zo vaak meer te huilen als vorig jaar. Het leven lacht me toe, mijn bloed is goed en de zon schijnt (althans dat is de bedoeling)

Ik vertelde net op Twitter het volgende:

@ballabolla kreeg net het Zorgmarkt magazine binnen met het artikel Openbreken van standaardverhouding arts-patient: http://tinyurl.com/nc9bwb

Het verhaal waar ik een tijdje terug over geinterviewd ben en voor op de foto moest is gepubliceerd! De foto ziet er wel ok uit en mijn verhaal dat spreekt voor zich