Alles loopt vast. Niks doet wat het moet doen. Dramatische gevoelens wisselen elkaar af. Maar verder gaat het goed.
De laatste tijd heb ik een energieloos en futloos lijf, hoofd en leven. Met vallen, opstaan en vooral veel rust gaat het allemaal wel. Op de een of andere manier heerst er nog een enorm ‘ik ben toe aan vakantie’-gevoel in mijn leven en dat is gewoon niet fijn en niet handig.
Gelukkig hebben Enssan en ik voor het eerst sinds 2007 een echte vakantie op de planning staan. 2,5 dag, zand, zee en misschien wat zon. En we zijn er alletwee wel aan toe eigenlijk. Maar dan ook echt.
De fut, oempf en yihaa is er ernstig uit. Ik hoop ‘em terug te vinden op het strand en met frisse moed weer verder te kunnen. Met leven, school en alle dagelijkse (medische) beslommeringen…
Op naar het strand!
