ballabolla.nl

2 weken geleden heb ik mijn afstudeeropdracht in 1e concept opgestuurd. En nu is de feedback binnen. Tijd voor arbeid.

In hoofdlijnen is het allemaal wel in orde, alleen mist er nog wat visie en cretiviteit. Komt goed! Voor met mijn nieuwste aanwinst: een airconditioner!

En och wat heb ik het druk!

Doorbijten, doorrennen, doorzien, doortypen, doorlezen… Daar komt het op neer. Nog een heelklein stukje en het 1e concept van mijn afstudeeropdracht is af, af, af…

Dus ik ga maar nog eens een uurtje proberen vol te houden!

Deze week geen update mijnerzijds. Deze week ga ik weer aan de slag. Met school enzo. Dus.

Ik mag overigens ook stoppen met de prednison. Een afbouw periode van 4 weken waarna ik er helemaal mee maf stopen. Na twee jaar!

Maar goed, puntje komt bij paaltje, prioriteiten dus. Het afstuderen nu eens ff echt AFmaken!

Het nieuwe jasje van ballabolla.nl zit al aardig goed. Ik mis alleen nog wat vulling, maar dat komt vast goed! Heb je problemen met het nieuwe thema neem dan even contact met me op via contact!

Verder was het vorige week aan het einde van de week weer goed mis! Maar de crisis lijkt weer voorbij. Vanochtend heb ik netjes en productief aan school gewerkt.

En nu is het tijd voor wat TV!

Die wint. Althans een slimme aanhouder wint. Want de juiste strategie vinden is soms nog lastig. Nu heb ik door middel van ‘trial & error’ ontdekt wat de beste manier is. Met een klein beetje analytische hulp van mijn psycholoog, wat zelfkennis en de in mij huizende Pitbullmentaliteit.

Minimaal 4 uur per week, geen maximum en doen wat ik kan binnen mijn grenzen. Dat omschrijft de strategie wel. Deze drie dingen word op advies van de psycholoog aangevuld met een soort beloningen schema.

En het vpe;t eigenijk best goed en het lijk ook echt te werken. Praktisch enerzijds en mentaal anderzijds. Door het beloningsschema annex voortgang tracker voel ik me voldaan als ik een uur bezig ben geweest en voel ik me reuze trots over wt ik bereikt heb.

De aanhouder wint. Begin 2010 komt er na zes en een half jaar echt een einde aan de noeste arbeid en word het tijd voor de titel Vachelor of communications!

Waarom lukt het nou nog niet? Afstuderen met een ritme waarmee je niet gewend bent om te gaan als het om schoolwerk gaat is lastig. Naast het eeuwige maar eindige gevecht wat iedereen heeft met zichzelf wanneer je bezig bent met het aafronden van je studie ben ik tegenwoordig ook gezegend met een chronische aandoening die niet meehelpt.

Het is allemaal heel simpel. Maar ja… Ik moet het ‘gewoon’ doen. En ik hik dus nogal aan tegen dat doen. Nou deed ik dat altijd al, ophikken tegen doen en doorzetten, moet ik eerlijkheidshalve bekennen. Ik kan plannen. Plannen maken, plannen opschrijven, plannen uitwerken. Maar dan…

Doen is eigenlijk niet zo moeilijk. Doen en doorgaan, doorzetten is wel moeilijk. Wanhopig word ik er soms van… Moeilijk vind ik het en bezwaren zijn er in overvloed om het niet kunnen en niet doen te verantwoorden. Natuurlijk zijn die bezwaren de helft van de tijd compleet ongegrond of vinden hun oorsprong bij de zoektoch naar excuses…

Je begrijpt, dit verhaal leid naar het starten met een einde maken aan alle schoolse omzwervingen. En dat gaat nu dus echt zo xonsequent mogelijk van start gaan. Echt, Ik ga het doen…

De temperaturen gaan weer om laag, de wind laat weer van zich horen en mijn stationair draaiende dieselmotertje begint weer op stoom te komen. Ik heb de eerste versnelling weer gevonden. De afgelopen maand(en) was het niet bar met mijn productiviteit. Er was vanalles maar niet dat wat ik wilde. Maar nu… Nu ben ik weer op gang. Of, nou ja… Het begint er op te lijken.

Fysiek kan ik de wereld weer iets beter aan (al heb ik nu weer een halve blaasontsteking te pakken). En dus volgt mijn denk en doe motertje braaf op het mentale vlak. Er is weer ruimte voor actie in de taxi en vaart in de tent. Mijn vermoeidheid is nog wel een sta-in-de-weg voor echt 100% productiviteit, de rem word er snel op gegooid door wazig zicht, een pijnlijk of uitgeput aanvoelend lijf en meer van dat op medisch-technisch vlak. Maar omdat het verder goed gaat lukt het me aardig weer te beginnen.

Een planning maken dus. En de juiste mensen mailen. En dan echt gewoon aan de slag. Doen. Durven. En dan komt de waarheid vanzelf. Nog even hard werken en dan komt er een droom uit. Afgestudeerd zijn. En dan werken, ofzo… Misschien eerst eens beginnen met vijwilligerswerk als voorlichter. Ofzo.

Nu dus eerst: een planning, mailen en gewoon aan de gang!