Moet ik gillen. Soms ben ik zo boos. Soms wil het allemaal gewoon niet. Soms vallen er dingen om, op de grond of komen ergens terecht waar ik niet bij kan. Soms trek ik dat gewoon niet.
Maar verder lijkt het gewoon goed te gaan. Ik heb wel pijn. Mijn enkel, knie, heup en onderrug zijn al dagen crisisgebieden. Transfers gaan dan ook slechter. Ik raak nog sneller uit balans. En ik ga nog sneller trillen. En het doet gewoon zeer. Maar het leven gaat verder en de pijn, ja ach, het doet zeer maar meer ook niet.
Soms wil ik het wel uitschreeuwen. Maar als Enssan me zegt dat ik zoveel mooier ben als ik lach en blij kijk, dan ga ik spontaan lachen. Soms is gelukkig maar soms. En als je het positief wil bekijken: van valer zere plekken hebben lijkt mijn pijngrens te stijgen, ik kan telkens meer hebben.
Soms heeft ieder nadeel een voordeel. Maar soms is het gewoon vreselijk klote.
