Gisteren was ik dus bij de psychiater. Daarna kwam het dubio om een en ander wel of niet te vertellen. Ik heb besloten bepaalde zaken geheel buiten beschouwing te laten. Dat voelt beter. Maar ik ga jullie wel in het kort vertellen wat er nou allemaal is en wat er aan gedaan gaat worden.
Na een uitgebreid en kraakhelder gesprek met de psychiater kwamen wij afzonderlijk met dezelfde conclusie. Het verwerken gaat een stap verder. De tweede fase van omgaan met chronisch ziek zijn. En dat is moeilijk. Het is voor mij nu als een dikke betonnen muur, en daar sta je dan zo zonder grof geschut. En wat ik ook heb geprobeerd de afgelopen 5 maanden, ik kom er nie door heen.
De volgende stap krijg ik niet gezet. Hoe sterk en stoer en slim ik ook ben. Ik ben meer dan vast gelopen en ik ben woest dat het niet lukt. De stap naar de psychiater was stap 1. Ik hoef het niet alleen te doen. Het is bijzonder hoe je met zoveel geweldig lieve en fijne mensen om je heen toch zo alleen kunt staan in je strijd.
Om de drempel wat beter en rustiger over te kunnen heb ik samen met de psychiater besloten om voor een nog onbepaalde maar afgebakende periode een medicijn te gaan gebruik in een lage dosis. Daarnaast ga ik in therapie bij de psycholoog, ik krijg 1 psycholoog en geen wisselende. Bij deze psycholoog ga ik praten en krijg ik ademhalingstraining.
Ik ben stoer en ik kan het. Echt. Soms moet ik even mezelf moed in spreken. Maar dat is er dus en dat gaan we er aan doen, in grote lijnen.
Heel goed van je ! Succes en sterkte met alles, maar jij slaat je er wel doorheen!
xx
Goede stap, en ja je bent stoer en ja je kunt het echt! x
Lieve Sas, Goed besluit om je te laten helpen, samen sta je nog sterker en gaat het je vast lukken. een beetje professionele bijstand kan zeker geen kwaad, goed hoor. Ik ben er even tussenuit en ik ben ook nog jarig vandaag en vind het geweldig juist nu te lezen dat je zo’n stap hebt gezet, ben trots op je. Veel liefs van Joke