Sorry!

Een hulphond, die komt er vast en zeker wel, maar niet meteen Zoals velen van julliie weten ben ik er eentje van georganiseerd houdt. Lijstjes maken en weloverwogen dingen doen. Snel is niet beter. Eerst alles op orde en dan in het diepe duiken, dat is een betere strategie!

Deze zomer word de eerste zomer sinds ik ziek ben dat alles rustig us. En daar wil ik van gaan genieten! Deze zomer dus nog geen hond. Aan het einde van de zomer als de afgestudeerde ik uitgefeest is en als ik ongeveer weet wat het UWV van me wil dan is het tijd voor een hond in huis!

Tegen de tijd dat we de hele opleiding afgerond hebben is het maart 2011 en kan 2011 een top jaar worden! Planning is alles. Vrijheid is veel waard en word nog waardevoller wanneer het uitgedacht is.

Dat ijn de plannen dus voor nu. De aanmelding zet ik dus door.

Gisteren heb ik lang aan de telefoon gehangen met Sanne van de CLiCK hulphondenschool. En het lijkt er op dat het dus echt wel wat voor mij is! Gisteren was ik al bij wijze van proberem is weten 2 keer naar de honden uitlaatplaats gereden. En vanochten om 8 uur ging ik richting het park achter het Booymans museum, lekker een uur door het park gelopen en toen door Rijndam zo weer richting huis.

Onderweg sprak ik elke hondenbezitter aan over waar hij de hond uitliet en los liet lopen. En zelf de heren agent heb ik mee gekletst! Veel enthousiasme over mijn verhaal, maar veel behulpzame antwoorden. Via via heb ik nu het nummer van het hoofd stadstoezicht centrum om die eens aan de tand te voelen over wat wel en niet mag hier!

Het word nog eens wat zo

Ik bén dus stoer want ik ben voor het eerst in tijden, zeg maar gerust meer dan 2 jaar, zelf naar de supermarkt ben geweest, zelf boodschappen heb gedaan, zelf afgerekend heb en zelf al mijn boodschappen naar huis getransporteerd heb en gewoon niet moe was daarna. Geen centje pijn!

Zo’n op het eerste gezicht normale, gewone, dagelijkse onderneming was voor mij lange tijd helemaal niet zo normaal, gewoon of dagelijks. Nog steeds niet eigenlijk, maar ik kán het wel, echt, zelf en stoer. Zo stoer. Zo gaaf. Zo dapper.

Met dit soort overwinningen word het leven keer op keer nog leuker, veel leuker, heel veel leuker. Ik ben euforisch. Ik ben zó stoer!

Ik mag overigens ook stoppen met de prednison. Een afbouw periode van 4 weken waarna ik er helemaal mee maf stopen. Na twee jaar!

Maar goed, puntje komt bij paaltje, prioriteiten dus. Het afstuderen nu eens ff echt AFmaken!

Doordat ik te lang doorgegaan ben n mijn enthousiasme en nieuwschierigheid heb ik gisteren wel bijna 20 van de 24 uur geslapen. Nu ben ik weer voor 80% opgeladen en zal het morgen wel weer echt goed gaan. Vandaag doe ik dus nog hel rustig aan!

Ok ga weer slapen!

Nu ik dit typ voel ik me ineens oud. De tijd is voorbij gevlogen en er is zo ontzettend veel gebeurd tussen 1 februari 2008 en 1 februari 2010. Jeetje. Zo ontzettend veel. En dat terwijl ik soms het gevoel heb dat er nul komma nul actie in mijn leven is. Gevlogen is de tijd, als een malle, hard, veel, snel en tegelijk met een slakkengang.

Verder dan concluderen dat de tijd omgevlogen is kom ik niet. Alhoewel, in mijn hoofd ratelt het gebeurtenissen. Ik weet het allemaal nog exact. Mentaal is het niet zinnig om alles weer op te halen, ik ben sterk maar… Op die manier met het verleden aan de haal gaan is nog net een brug te ver.

Laten we het er op houden dat de tijd gevlogen is, uitgevlogen, het was goed, beter, best en vooral ook zinnig. Alles wat gebeurd is heeft me gebracht waar ik nu ben en daar ben ik best tevreden mee.

Ik heb Devic, gekke ogen en een supersonische rolstoel. Maar verder gaat alles goed