Tot twee keer toe hebben Enssan en ik nu halsoverkop Zeeland weer verlaten terwijl we er nog eigenlijk nog een dagje zouden blijven. Dat verzin je ook niet van te voren. Vorig weekend was ik twee keer gevallen en weigerde nog langer te blijven en dit weekend kwam Jesper ziek thuis waardoor we ook weer besloten dat het beter was niet langer te blijven.
Het weekend een week geleden was eigenlijk een prima weekend. Tot ik naast het matje bij mijn bed stapte en uitgleed op de gladde laminaatvloer. Ik had geen mogelijkheid meer me vast te grijpen en dus zat ik binnen no-time op de grond. Het probleem wat ontstond was dat ik mezelf niet meer omhoog kon hijsen en dus de brute kracht van mijn twee broers moest inschakelen. Een vreemde ervaring om daar je broertjes op bed getild te worden… En toen viel ik ‘s avonds nog een keer, dit keer in de gang en toen powerliftte mijn vader me weer mijn stoel in.
Je begrijpt, de maat was vol! Ik wilde naar huis en het liefst zo snel mogelijk… Zo gezegd zo gedaan, om 1 uur in de nacht stapten we onze flat weer binnen.
Dit afgelopen weekend was een ander verhaal. Zaterdagochtend waren we aangekomen en zaterdagavond gingen we uiteindelijk weer huiswaarts. Jesper, mijn sociaal actieve kleine grote broer (inmiddels issie ook alweer 20…) kwam thuis met pijn in keel, longen en een hoge hoge koorts. Al mijn alarmbellen gingen rinkelen, ik wilde hier geen minuut langer zijn. Alles schoot door mijn hoofd, die Mexicaanse grip he, die moet ik niet krijgen, niet nu, niet zo! Ik wilde meteen naar buiten, hyperventileerde, was in paniek, wilde weg. Ik belde Enssan en die haalde me binnen 20 minuutjes op. En om 11 uur stonden we alweer in Rotterdam op de stoep.
Dat was me daarom een soepel verlopende evacuatie! Achteraf lijkt het er op dat Jesper ‘slechts’ een heftige keel ontsteking inclusief de bijbehorende hoge koorts had/heeft. Hoe dan ook niet verkeerd dat ik dat uit de weg ben gegaan…
Twee vreemd verlopende weekenden dus…
Nou gelukkig dat Jesper “slechts” een keelontsteking had… viel eht toch wel mee. Maar dat is ook iets wat jij liever niet krijgt
Vond t jammer dat je zo snel alweer weg was, heb je zo lang al niet meer gezien… Fijn dat Enssan je zo snel op kon halen en dat jullie snel weer in Rotterdam waren. Is je moeder wel weer meteen naar huis gegaan of niet?
Shaar is nog steeds erg ongelukkig aangezien ze alleen maar op stal mag staan… vandaag heb ik dr voor het eerst even laten grazen aan de hand… kan het niet over mn hart verkrijgen om dr echt 100% binnen te laten staan. Ik moet toch steeds een stukje met dr lopen om dr been te koelen dusja…
Liefs Bar